O Vento Lois acariña Lugo

…todos quixeran ver despois da orxía
se o que levo gardado é un pensamento
enfiado en agullas de ironía

Dandy, de Lois Pereiro

Nunha noite ben luguesa, desas nas que o frío corta un chisco máis que no resto do país e nas que a quentura da casa propia ou da taberna podería ser receitada como tratamento para o conxunto da veciñanza, máis dun cento de persoas decidiu acudir á cita de Cultura do País. En tempos de rescates financeiros, referendos retirados pola presión do euro e carreiras electorais a Asociación Cultural propuña algo case transgresor: regardarse de todo o que está a caer cunha dose de poesía, música e punk, coas Músicas de Lois Pereiro.

Non quixemos desde Cultura do País facer un acto ritual, unha lembranza ao uso para un homenaxeado no pasado Día das Letras que é calquera cousa menos un homenaxeado ao uso. Quizais por iso resultou incómodo, mesmo molesto para algúns. Mesmo dentro da propia institución que lle concedeu tan alto recoñecemento. Pero é que Pereiro non quixo ser cómodo, e iso precisamente foi o que lembraron os acordes e as voces que soaron dende o escenario do Clavicémbalo.

A letra do radicalmente moderno poeta de Monforte comezou a se converter en música da man de Manu Clavijo, un galego-arxentino que ao longo de 2011 se esforzou na nada doada tarefa de facerlle chegar os poemas e a figura de Lois Pereiro aos estudantes de ensino secundario. Primeiro coa súa guitarra, despois cun violín de psicodélica forma e en case todos os temas co apoio dunha segunda guitarra ou do piano, recitou e cantou sinceramente algunhas das composicións máis destacadas de Pereiro, desde treitos da Modesta Proposición ata versos dos Poemas 1981-1991.

E tras o intimismo de Clavijo, a forza telúrica das Ondas Martenot, o grupo formado por e para Pereiro e integrado por todoterreos da música galega: O Leo i Arremecághona, Antón Papaqueixos, Fran Amil e Cristina Asenjo. Malia a ausencia de Xosé Manuel Pereiro, irmán do poeta, decano dos xornalistas galegos e punk dos que non envellecen que adoita formar parte da formación, a voz d’O Leo e os acordes do resto da banda puxeron a ferver o Clavi coas notas que escoitaba Lois e tamén coas súas propias palabras.

Coa sala chea, lembráronse e bailáronse temas de Iggy Pop, Talking Heads ou Parálisis Permanente, convenientemente mesturados ou case fusionados con poemas como Narcisismo ou himnos de Radio Océano, caso de Como o vento. A madrugada do venres arrefriaba un pouco máis en Lugo, pero dentro do Clavi non se percibía. “Esto no es Hawaii, nin falta que fai”, concluíron dende Ondas Martenot. O único vento que arreciaba, pero acariñaba, era o Vento Lois.


Esta entrada foi publicada en Sen clasificar. Garda a ligazón permanente.